Het ligt voor de hand dat iedere manager zijn eigen ‘toko’ zo eenvoudig mogelijk maakt. Vereenvoudigen betekent wijzigingen of ‘changes’. In complexe systemen zijn de directe en indirecte afhankelijkheden echter zo ingewikkeld, dat de gevolgen niet meer kunnen worden overzien. Wat voor de ene organisatie een vereenvoudiging is, kan voor andere organisaties verlies van belangrijke functionaliteit betekenen. Vervolgens zijn deze organisaties genoodzaakt de kwijtgeraakte functionaliteit te compenseren. Dit betekent nieuwe wijzigingen, waarvan de gevolgen weer niet kunnen worden overzien. Het is het begin van een sneeuwbal die steeds groter wordt. Wat een op zich zelf logische en doeltreffende vereenvoudiging leek, leidt tot meerdere ‘oplossingen’ en extra werkzaamheden, kortom tot meer complexiteit en hogere totale kosten.
Een andere ‘logische’ gedachtegang is eerst in een kleine organisatie de goede werking van een oplossing vast te stellen, om deze daarna in de hele ict-organisatie toe te passen. Met de Critical Threshold (zie grafiek), die wordt behandeld in mijn eerste bijdrage ‘ICT moet beter bij de business aansluiten’ op het netvlies wordt begrijpelijk waarom exacte/lineaire oplossingen in een eenvoudige omgeving wel en in een complexe omgeving niet werken. Sterker nog, het is een recept voor falen (complexiteit verhogend).
Conclusie: de complexiteitsproblematiek kan niet met dezelfde lineaire/exacte denktrant worden opgelost als waarmee die problematiek is gecreëerd. Ook is duidelijk dat in complexe omgevingen andere spelregels van toepassing zijn. Wat helpt dan wel? >>
Tags: business, complexiteit, ICT
